Belzebù (piemonteis)

Na pòvra vìdoa a l'avìa tant travaj da fé, për tiré anans la famija, che a la sèira a l'era sfinìa da la fatiga. Ij sò tlar a andasìo anans e andré di e neuit, sensa mai fermesse, përchè a j'ero tanti ij fieuj da gaveje la pì gròssa! Na sèira che pròpi a-i la fasìa
pa pì, a l'ha tacà a sospiré: "Cara la mia Madòna! I son tant ëstraca che, s'a-i vnèissa sì 'l diav, i-j darìa l'anma, për che quaidun am giuta 'n pòch!"
Ël diav, ch'a stà sèmper a l'avàit, sentù cole paròle a l'é nen lassasse scapé l'ocasion. A l'é precipitasse da la fomna e, stërmanda soa natura infernal, a s'é smonusse 'd finije 'l travaj, ma a l'ha fasse promëtte che, an cambi, chila a sarìa andàita via con chiel, a men ch'a fissa nen riessùa a dëscoaté chi ch'a l'era. La fomna a l'ha nen pensaje su doe vire e, për ëstrachëssa, nen për gramissia, a l'ha rëspondù chë 'd se.
Antant a pensava: "La rëspòsta i la trovërai, ant na sman-a!"
Ël diav donca a l'é slontanasse ant ël bòsch për fé 'l travaj. Antant ch'a travajava, a cantava; a tessìa e a cantava: "Chi ch'a l'é ch'a fila e ch'a fà su, mè nòm a l'é Balzabù. E se la sposa a sà gnente, Balzabù a sarà content!"
Antant a-i passava ij di e la vìdoa a cmensava a sagrinesse përchè l'apontament con col monsù dròlo a l'era ancamin a avzinesse. Sigura a l'era stàita antivista pròpi nen d'autut a aceté soa propòsta. E adess, coma ch'a l'avrìa podù savèj sò nòm? Ma 'l boneur a l'avìa stabilì 'd deje na man a la pòvra fomna. Anfat, n'òm ch'a l'era passà dal bòsch a l'avìa sentù a canté cola filastròcola baravantan-a e, sensa penseje su, a l'avìa amprendula a memòria.
"Chi ch'a l'é ch'a fila e ch'a fà su, mè nòm a l'é Balzabù" a l'ha arpetuje a la vìdoa fermandse a ciaciaré sota soa fnestra. "A-i era n'òm ant ël bòsch ch'a la cantërlava", a l'ha dit, "N'òm ch'a filava e a tessìa parèj ëd na fomna e antant a ghignava tra chiel e chiel".
Sigura, ël diav a pensava al moment ch'a l'avrìa avù l'anma dla vìdoa coma ricompensa. La fomna a l'é lassasse scapé gnanca na paròla, ma an sò cheur a savìa d'avèj trovà la rëspòsta giusta.
A l'é rivaje 'l di stabilì për la consëgna dël travaj. Ël diav a l'é presentasse pontual e a l'ha deposità 'l travaj an sla tàula dla pòvra vìdoa. E, con lë sguard trionfant, a l'ha ciamà: "Chi ch'i son mi, bela madama?"
"Voi i seve Pero!", a l'ha dit la fomna.
"Eh nò, car ël mè tesòr, im ciamo nen Pero!"
"Anlora i seve Bartromé", a l'ha provà chila.
"Ma nò, cara la mia bela" a l'ha ghignà 'l diav.
"Forse i sev-ne... i sev-ne... Balzabù?", a l'ha ciamà tut ant un fià la fomna.
"Ahhh!", a l'é lamentasse la bruta bes-cia, ch'a pensava nen d'esse dëscoatà.
E parèj, tra feu, odor ëd sorfo e lòsne a l'é scompars sota tèra.

(Fàula contà da Giovanni Braga 'd Bizzozzero, Varèis)