|
|
(tradusion de Angiol Verones)
|









|
Una povera veduva gh'aveva inscì tant lavurà de fà per trà inanz la fameia, che la sira l'era straca morta. I sò telai andaven avanti e indree dì e nocc, senza mai fermass perchè i eren tanti i fiö da sfamà!
Una sira che propi ghe la faseva pü'l'ha comenciaa a suspirà:
" U Signur! Sun inscì straca che se veniss chì ul diavul per 'iütam un pö' ghe darii anca l'anema!".
Ul diavul che l'è semper dree a 'scultà, l'ha sentii i parol de la pora dona e s'è precipitaa lì scundend la sò natüra infernal. Lü' s'è ufert de
'iütala e in scambi la gh'ha faa prumet de andà via insema a lü' se la fudess minga bona de scuprì che l'era lü'. La dona la gh'ha minga pensaa sü' un mument e, perchè l'era straca, minga per per cativeria, la gh'ha respundüü de sì.
Intant la pensava: " la resposta la truverò in una setimana!".
Alura ul diavul l'è andaa via de per lü' in del busch. Mentre lavurava, a cantava; tesseva e cantava:
"Chi l'è che fila e che fà sü', ul mè nom l'è Balzabü'. E se la sposa la sà
nient, Balzabü' a sarà cuntent!".
Intant passaven i dì e la veduva la cumenciava a preucupass perchè l'apuntament cun ch'el stran signur l'era dree a vicinass. De sicür l'era stada trop incaüta a acetà la pruposta. E adess cume la pudeva fà a savè ul nom de lü'? Ma la furtüna l'aveva decidüü de dagh una manu a la pora dona.
Defat un om che l'era passaa in del busch l'aveva sentuda cantà quella singular filastroca e, senza pensagh a süra l'aveva miss a memoria:
"Chi l'è che fila e che fà sü', ul mè nom l'è Balzabü'" a ghe ripet a la veduva fermandus lì a ciciarà suta a la sò
fenestra. "Gh'era un om in del busch che la cantava", diseva, "un om che filava e teseva cume una dona e intant a rideva de per lü'." Certament ul diavul pensava a quand che l'anema de la pora veduva la sariss diventada sua per recumpensa. La dona l'ha sentüü tücc i paroi e n'ha perdüü gnanca vüna. In cör la saveva de vegh truvaa la resposta giüsta.
Ul dì stabilii per la cunsegna del lavurà ul diavul a se presenta püntüal a la pora veduva cun tücc el sò lavurà. Lü' a met tücc in sul sò tavul e cun un sgüard triunfant a ghe dumanda:
" Chi l'è che sun mì, bela sciura?"
" A sii Pèder!" la dis la pora dona.
"Eh nò, mia bela tüsa, sun nò Pèder".
"Sii Bartulumeu" a pröva lee.
"Ma nò, bela mia" a rid grass ul diavul.
" Forsi sii... sii.. Balzabü'?" la dumanda in d'un fiaa.
""Ahhhhhhhhh!" a vüsa la brüta bestia, che pensava de vess minga scuvert.
E inscì tra fögh e fiam, udur de zulf e stralüsciaa, ul diavul a scumpar suta tera.
(Fiaba cuntada sü' dal Giuvan Braga de Bizozer, Varès) |
|