| Öna
póera èdoa la gh’ìa issé tat laurà de fà, per riàga a mantègn la sò
famèa, che töte i sire la riàa sderenada de la fadiga.I sò telér i seitàa
a ‘ndà inàcc e ‘ndré, dé e nòcc, sènsa mai fermàs, perchè i éra
tance i s-cècc de dàga de mangià! Öna sira che l’éra pròpe straca mórta
l’à tacàt a söspirà: "Oh
Madóna mé! Só issé stöfa che se l’vegnèss ché ‘l diàol a ghe darèss
l’ànima pör de iga ön’aiöt e püdì tirà ‘l fiàt!"
Ol diàol che l’è sèmper prónt a ‘profità
de ògne sitöassiù, quando che l’à sentìt chèle paròle, l’à pensàt
bé de lassà mia scapà öna ocasiù issé dóra, e l’è corìt söbet de
chèla poarèta. Scondida la sò bröta céra, ol diàol a l’s’è presentàt
disponìbel a dàga öna mà per completà ‘l laurà che la gh’ìa de finì,
ma lé, in scambe, la gh’ìa de promètega de ‘ndà vià con lü se la ghe
föss mia riada a ‘mbocià ‘l sò nòm precìs. La fómna la gh’à mia
pensàt sö dò ólte e, per strachèssa, mia per catiéria, la gh’à
respondìt de sé.
Intàt la pensàa: "Ghe rieró bé a
troà la rispòsta prima de la fì d’öna setimana!"
Dóca ‘l diàol a l’s’è ritiràt in
mès al bósch per fà chèl laurà, e‘ntat che l’lauràa a l’cantàa; a l’tessìa
e l’cantàa:
"Chi che l’ fila, tach e tich, ol sò
nòm a l’è Berlìch. Se la spusa l’la sà mia, ol Berlìch l’è in
alegrìa!"
I dé ‘mpó a la ólta i passàa e la èdoa
l’à comensàt a preocüpàs perchè ‘l dé del apontamét con chèl sciùr
misteriùs l’éra sèmper piö visì. De sigür l’éra stacia ‘mpó tròp
marzòca a acetà chèla propòsta. E adèss cóme sarèssela riada a catà fò
‘l nòm giöst de chèl òm? Ma la fürtüna l’ìa zamò stabilìt de dàga
öna mà a chèla póera dòna. Infati ün òm, che l’ìa traersàt fò ‘l
bósch, a l’ìa sentìt cantà chèla cüriùsa filastròca e, chissacóme l’ìa
adritüra ‘mparada a memòria.
"Chi che l’ fila, tach e tich, ol sò
nòm a l’è Berlìch", a l’gh’à dicc chèl omassì in del fermàs a
ciacolà con lé, sóta la finèstra de la sò cà. "Gh’éra ün òm in
mès al bósch che l’la cantàa – l’gh’à dicc - e chèl òm, intàt che
l’filàa compàgn che l’föss öna dòna, a l’grigninàa sóta i barbìs."
Sigürza ‘l diàol a l’pensàa zamò a
chèl momènt quando l’gh’avrèss portàt vià l’ànima de la èdoa, cóme
compèns. La dòna l’è stacia lé bé a ‘scoltà töt ol discórs, ma ‘n
del sò cör l’ìa capìt de ì troàt la rispòsta giösta.
E issé l’è riàt ol dé de la consègna
del laurà.. Ol diàol l’è egnìt a l’ura precisa con töt ol laurà facc e
l’l’à pogiàt söl tàol de la póera èdoa. E, coiöcc ch’i sberlüsìa
per la vitòria, l’gh’à domandàt:
"Chi sói mé, bèla sciùra?"
"Vù sì … ol Piéro!" la gh’à
respondìt la fómna.
"Eh nò, cara la mé fomnina, me se ciame
mia Piéro!"
"Alura sìv ol Bórtol?" l’à
bötàt lé la dòna.
"Ma nò, bèla fiöla" l’à
grignunàt ol diàol.
"Fòrse sìv …, sìv … ol Berlìch?"
l’à usàt töt in d’ü bòt la dòna.
"Ahhhhhhhhh! L’à cridàt e scaregnàt
chèla bröta bèstia, che la pensàa mia de egnì descoèrta.
E issé, tra ‘l föch, i fiàme, i
sömelèch e ‘l udùr de sólfer, a l’s’è scundìt amò turna sóta tèra.
(Fàola cöntada sö del Gioàn Braga de
Bizzozzero, Varés)
|
