|
|
La
ólp l’éra al servésse del lüf, ma l’ne püdìa piö di sò
prepotènse e lasperàa dóma de rià a scapàga vià.
Ü dé che i du i giràa ‘nsèma per i
bósch, ol lüf, famàt cóme al sólet, l’à urdinàt a la ólp de
‘ndà a cassa de pégre de sbafà. "Sö, sö, fórsa, Pél róss,
tróem al piö prèst ü bessòt, sedenò saró obligàt a mangià té."
Issé la vólp vìscola l’è saltada dét in del bàrech per egnìn
fò, söbet dòpo, con d’öna bèla pégra de spartì ‘n compagnéa.
Al lüf però chèla colassiù la gh’à mia scödìt
la fam e issé l’à decidìt de fà desperlü ü gir dét in de stabe
di pégre. Ma al contrare de la ólp, lü l’éra pìgher e sènsa
arte, tat che la pégra catada fò per ol sò disnà la s’è metida a
scainà issé fórt de fà rià de córsa ‘l pastùr, che l’gh’à
dàt öna petenada, de lassàl mès mórt in tèra.
Quando pò ‘l lüf a l’gh’è riàt a ‘ncontrà
la ólp, lü l’à troada ‘n mès al bósch, bötada zó ‘n tèra.
La ólp, balòssa, l’à facc parì de èss malada
perchè l’ìa capìt che chèl l’éra ‘l momènt bù per scapàga
vià, ést che ‘l lüf l’éra tat malconsàt de fàga piö pura a
nissü. Èco che alura, per lissà vià svèlta cóme ‘l vènt, la
ólp la s’è facia portà söi spale del lüf. E tecada al lüf
moribónd la cantàa:
"Arà, arà, ol malàt a l’pórta ‘l sà",
e riada in d’ü pòst sigür, l’à teàt la córda, pròpe cóme i
bólp i è bune de fà, e l’à bandunàt ol lüf a crepà desperlü,
in mès a la strada.
Fiaba popolare di Maccagno |
