








 |
La
vulp l’era al serizi del lüf, ma en pudeva pù di so preputenzi e s’a
insugnava dumà da liberass da lù.
Un dì che seren insema in gir par i busch, ul lüf, afamaa cume al solit, gh'a
urdina a la vulp da andà a cacia di pecur. "Sü, sü, Pelruss, trovem
sübit una pecura, se da nò, t'a magni" ghe dis a la vulp. Lee l'era propi
agil, la pasa dentar in de l'uvil e sübit dopu la vegn föra cun una bela
pecura da divid cul cumpar.
Ul lüf però en gh'aveva minga assee dal sò spüntin, e alura l'ha decidüü
d'andà dentar anca lù in da l'uvil. Lù l'era minga cume la vulp: l'era lent e
maldestr. La pecura che lù l'aveva trà föra per la sò scena, la belava 'me 'na
danada e l'ha faa vegnì lì ul pastur. Ul por omen, vist ul lüf, la ghe n'haa
daa tanti da lassal lì mezz mort.
Quand che ul luf l'hee reüssii a trass insema, l'è andaa a truvà la vulp, che
la s'era butada giò suta una pianta dal busch.
La fürbeta la fingeva da vess malada perchè l'aveva capii che quela l'era
l'ucasiun giüsta per liberass del lüf, che l'era cunciaa da trà via tant
ch'el faseva pù pagüra a nissun. Per scapà da lì ul püssee in pressa
pussibil, la vulp a s'a faa purtaa via in gropa. Pelruss, grapada sül lüf
cunciaa da trà via, la cantava:
"Aran, aran, ul malaa a porta quel san" e rivada in d'un post segür,
l'haa lassaa lì in pressa in pressa cume dumà i vulp sann fà, a murì da par
lù in mezz a la strada.
Fiaba pupular de Macagn
|